همه ی دنیا خلاصه می شود در
نگاه رحمانی تو؛
آنگاه که مسافر «کوی دوست» می شوم...
آن کس که مسافر می شود،
باید رسم بریدن و دل کندن بداند.
مسافر وابسته، «مسافر» نمی شود.